کاریکلماتورهای تلخ و شیرین ، گاهی ملس

نوشته های پیشین

شهریور ۱۳۹۳
خرداد ۱۳۹۳
اردیبهشت ۱۳۹۳
فروردین ۱۳۹۳
اسفند ۱۳۹۲
دی ۱۳۹۲
آذر ۱۳۹۲
آبان ۱۳۹۲
مهر ۱۳۹۲
مرداد ۱۳۹۲
خرداد ۱۳۹۲
اردیبهشت ۱۳۹۲
اسفند ۱۳۹۱
بهمن ۱۳۹۱
دی ۱۳۹۱
آذر ۱۳۹۱
آبان ۱۳۹۱
مهر ۱۳۹۱
شهریور ۱۳۹۱
مرداد ۱۳۹۱
تیر ۱۳۹۱
خرداد ۱۳۹۱
فروردین ۱۳۹۱
اسفند ۱۳۹۰
بهمن ۱۳۹۰
آذر ۱۳۹۰
آبان ۱۳۹۰
شهریور ۱۳۹۰
مرداد ۱۳۹۰
تیر ۱۳۹۰
خرداد ۱۳۹۰
اردیبهشت ۱۳۹۰
فروردین ۱۳۹۰
بهمن ۱۳۸۹
دی ۱۳۸۹
آذر ۱۳۸۹
مهر ۱۳۸۹
مرداد ۱۳۸۹
تیر ۱۳۸۹
اردیبهشت ۱۳۸۹
بهمن ۱۳۸۸
دی ۱۳۸۸
آذر ۱۳۸۸
آبان ۱۳۸۸
مهر ۱۳۸۸
شهریور ۱۳۸۸
مرداد ۱۳۸۸
تیر ۱۳۸۸
خرداد ۱۳۸۸
اردیبهشت ۱۳۸۸
فروردین ۱۳۸۸

آنچه تا امروز گذشت...

در روایت ها آمده متولد 1334 تهران و مولود آخرین روزهای بهار هستم ، در خانواده‎ای
مذهبی ، هنرمند و کارگر پا به عرصه ی خاک نهاده ام ، از تولدم چیزی به خاطر ندارم ، مادرم می گفت تنی نحیف و سری بزرگ داشته ام ، بعد ها پی بردم از کله گنده‎ها بوده‎ام نه از بی‎‎کله‎ها ، البته داشتن کله هم مشکلات خاص خودش را دارد از جمله کلاه برداری و کلاه گذاری شیادان بر سر آدم.
چهارمین فرزند و دومین پسر خانواده ام ، زاده‎ی تهران ، کوچه‎ی سنگ کوب میدان امام حسین (فوزیه سابق) و بزرگ شده وحیدیه ایستگاه درختی‎ام به همین خاطر مانند تمام پرنده‎ها ، عاشق ایستگاه درختی ام.

ریاضت کشیده و ریاضت خوانده ی دبیرستان خوارزمی و کش رفته ی مدرک کارشناسی (برنامه ریزی گرایش کامپیوتر) از دانشگاه شهید بهشتی تهران هستم ، سال 59 وقتی از دانشگاه نجات یافتم عازم اجباری شدم ، با دو سال خدمت در زمان جنگ که برای من حاصلی جز اعصابی به هم ریخته و دفتر کوچکی از خاطرات و دل نوشته‎هایی به صورت شعر و کاریکلماتور به همراه نداشت ، هنگام خدمت نیز از حادثه‎ای‎ مرگبار‎ گریختم که عزرائیل‎ برای تداوم عذاب دنیوی بر شناسنامه‎ام مهر تمدید ‎اعتبار زد.

سال 63 سال اجباری دوم من یعنی کار بود که از آن روز تا کنون تقریبا تمام عمرم به برنامه نویسی و طراحی سیستم و شبکه های کامپیوتری و حفظ و نگهداری سخت افزار و نوشتن عجولانه ی دل نوشته هایم گذشته ، برنامه نویسی که هرگز نتوانست برای آسایش خود و خانواده اش برنامه ای بنویسد ، مدام کار و تلاش ، در زندگی بسیار جان کنده‎ام به همین دلیل هنگام مرگ جانی برای تحویل به عزرائیل ندارم.

از سال 84 به اصرار برادر کوچک ترم بطور جدی و مستمر می نویسم و شاید اگر تشویق او نبود من هرگز دل به نشر رسمی دل نوشته هایم نمی دادم ، نوشته هایی که اولین بار با تشویق و حمایت آقای مهندس رضا امیر خانی سردبیر وقت سایت لوح در بخش طنز تحت عنوان «کاری لوح ماتور» منتشر شد و تا امروز نیز ادامه دارد.

پس از ورود جدی تر به محیط مجازی با راه اندازی وبلاگ «کاریکلماتورهای تلخ و شیرین گاهی ملس » و سپس سایتی با همین نام به نشر الکترونیک آثارم پرداختم ، سایت و وبلاگم فقط به منظور نشر کاریکلماتور راه اندازی شده اند.

در زمینه نشر کاغذی نیز چند شماره با روزنامه شهر آرا (نشر در مشهد) و سپس چند شماره در روزنامه قدس خراسان و یک شماره در ماهنامه گل آقا و چندین شماره در مجله پیوند (نشریه ماهنامه آموزش و پرورش ) و از سال 89 در روزنامه آفرینش(بخش اجتماعی شاپرک) در ستونی به نام کاریکلماتور بطور مستمر آثارم به چاپ می رسد ، در سال 90 چند شماره با مجله ی طنز دوهفته نامه کشیده و از سال 90 تا کنون با مجله طنز بچه مشد (نشر در خراسان) همکاری می نمایم ، در سال 91 در ماهنامه طنز کارتون خط خطی نیز آثارم به چاپ می رسد.

بسیاری از دل نوشته هایم بدون خبر و مجوز از من در سایت ها و نشریات به چاپ رسیده و می رسد.

هم اکنون کارمند ساده‎ای هستم که در تهران عمر می گذرانم ، سال های سال است که از توبره‎ی همت و تفکر و اندیشه‎ام نان خورده و می خورم.

عاشق آدم ها هستم ، صمیمانه به انسان و انسانیت عشق می ورزم ، به خاطر انسان ها نفس می کشم ، مرگ را آخرین تکیه گاه زندگی می دانم اگر چه هر تولد فرصت زندگی را از مرگ می گیرد ، هر روز با طلوع خورشید زاده می شوم و مرگ در زندگی ام هرگز جایی ندارد.

پیوندها

Up Page

BLOGFA.COM

کاریکلماتورهای تلخ و شیرین ، گاهی ملس

دل نوشته های حسین ناژفر

نوشته های پیشین

پیوندها