کاریکلماتورهای تلخ و شیرین ، گاهی ملس

دل نوشته های حسین ناژفر

نشر کاریکلماتورهایم در ماهنامه طنز و کاریکاتور(دیماه 92)

شماره 269 (دیماه 92) ویزه 24 سالگی مجله در فصل یخبندان منتشر شد

ستون های این شماره: سرد مقاله! : ما و بیمه و عمر نصف و نیمه !- حرف و کاریکاتور - حرفهای بی حساب- سالگردنامه- مشابه مشاور خانواده- مسابقه تصویری- مسابقه درک کاریکاتور – کاریکاتورهای برنده فستیوال Norway 2013 باموضوع مدارای جهانی- مفسر شوت: کی گفته گروه ایران آسان است؟- صدا و سیمای ما یا اونها؟-فوت نیوز!-اخبار قرعه کشی جام جهانی-24 سالگی طنزوکاریکاتور در سرمای دی ماه- 50 سال بعد از قتل کندی و آخرین شوخی و لبخند- موزیک بی کلام غربی از رسانه ضدعربی!-دیالوگهای آموزنده و مفرح سریالهای ایرانی- آثار استاد بهمن رضایی- کاریکاتورهای ماه- فال ماه- یک ستون جدید- مسابقه بی معنی نویسی !- سوتی نما در سینما/ این شماره : این چند فیلم! –دیدار بعد از نیم قرن- ایستگاه مرگ – در پناه خاطرات پدر- نلسون ماندلا؛ پیروز در دو جبهه!- کاریکلماتور- - کاریکامواتور- چت روم طنزی فیزیکی / سینمایی/ ورزشی- مسابقه بهترین لطیفه ها- مسابقه کاریکاتور – طنز4بعدی (شوخی با اینشتین)- پیامک به فضا !

کاریکاتوریست ها: عاطفه مدنی- وحیده فلاحی- الهام رجبی- بهمن رضایی- مسعودفقیر-داریوش رمضانی- محسن ظریفیان – بهروزفیروزی- نیماشاهمیری – احسان چراغی –-مهدی احمدیان- یوسف علیمحدی- رضا متین- محمدرضاباقربیاتی- عادل طالشی- جوادعلیزاده و داوج

طنزنویس ها: عصمت نقاش کرمانی- فرحنازیوسفی- طراوت نیکی- حجت اله فرهادیان- حمید شاد- پیامک به فض مهدی عسکری- ناصرزارعی- حسین ناژفر – علی سعادت- محسن اصغریه لو - - آریا علیزاده- جوادعلیزاده و داوج....

نوشته شده در دوشنبه بیست و سوم دی ۱۳۹۲ساعت 13:24 توسط حسین ناژفر |

نمايش باکس نظرات

بستن باکس نظرات

آنچه تا امروز گذشت...

در روایت ها آمده متولد 1334 تهران و مولود آخرین روزهای بهار هستم ، در خانواده‎ای
مذهبی ، هنرمند و کارگر پا به عرصه ی خاک نهاده ام ، از تولدم چیزی به خاطر ندارم ، مادرم می گفت تنی نحیف و سری بزرگ داشته ام ، بعد ها پی بردم از کله گنده‎ها بوده‎ام نه از بی‎‎کله‎ها ، البته داشتن کله هم مشکلات خاص خودش را دارد از جمله کلاه برداری و کلاه گذاری شیادان بر سر آدم.
چهارمین فرزند و دومین پسر خانواده ام ، زاده‎ی تهران ، کوچه‎ی سنگ کوب میدان امام حسین (فوزیه سابق) و بزرگ شده وحیدیه ایستگاه درختی‎ام به همین خاطر مانند تمام پرنده‎ها ، عاشق ایستگاه درختی ام.

ریاضت کشیده و ریاضت خوانده ی دبیرستان خوارزمی و کش رفته ی مدرک کارشناسی (برنامه ریزی گرایش کامپیوتر) از دانشگاه شهید بهشتی تهران هستم ، سال 59 وقتی از دانشگاه نجات یافتم عازم اجباری شدم ، با دو سال خدمت در زمان جنگ که برای من حاصلی جز اعصابی به هم ریخته و دفتر کوچکی از خاطرات و دل نوشته‎هایی به صورت شعر و کاریکلماتور به همراه نداشت ، هنگام خدمت نیز از حادثه‎ای‎ مرگبار‎ گریختم که عزرائیل‎ برای تداوم عذاب دنیوی بر شناسنامه‎ام مهر تمدید ‎اعتبار زد.

سال 63 سال اجباری دوم من یعنی کار بود که از آن روز تا کنون تقریبا تمام عمرم به برنامه نویسی و طراحی سیستم و شبکه های کامپیوتری و حفظ و نگهداری سخت افزار و نوشتن عجولانه ی دل نوشته هایم گذشته ، برنامه نویسی که هرگز نتوانست برای آسایش خود و خانواده اش برنامه ای بنویسد ، مدام کار و تلاش ، در زندگی بسیار جان کنده‎ام به همین دلیل هنگام مرگ جانی برای تحویل به عزرائیل ندارم.

از سال 84 به اصرار برادر کوچک ترم بطور جدی و مستمر می نویسم و شاید اگر تشویق او نبود من هرگز دل به نشر رسمی دل نوشته هایم نمی دادم ، نوشته هایی که اولین بار با تشویق و حمایت آقای مهندس رضا امیر خانی سردبیر وقت سایت لوح در بخش طنز تحت عنوان «کاری لوح ماتور» منتشر شد و تا امروز نیز ادامه دارد.

پس از ورود جدی تر به محیط مجازی با راه اندازی وبلاگ «کاریکلماتورهای تلخ و شیرین گاهی ملس » و سپس سایتی با همین نام به نشر الکترونیک آثارم پرداختم ، سایت و وبلاگم فقط به منظور نشر کاریکلماتور راه اندازی شده اند.

در زمینه نشر کاغذی نیز چند شماره با روزنامه شهر آرا (نشر در مشهد) و سپس چند شماره در روزنامه قدس خراسان و یک شماره در ماهنامه گل آقا و چندین شماره در مجله پیوند (نشریه ماهنامه آموزش و پرورش ) و از سال 89 در روزنامه آفرینش(بخش اجتماعی شاپرک) در ستونی به نام کاریکلماتور بطور مستمر آثارم به چاپ می رسد ، در سال 90 چند شماره با مجله ی طنز دوهفته نامه کشیده و از سال 90 تا کنون با مجله طنز بچه مشد (نشر در خراسان) همکاری می نمایم ، در سال 91 در ماهنامه طنز کارتون خط خطی نیز آثارم به چاپ می رسد.

بسیاری از دل نوشته هایم بدون خبر و مجوز از من در سایت ها و نشریات به چاپ رسیده و می رسد.

هم اکنون کارمند ساده‎ای هستم که در تهران عمر می گذرانم ، سال های سال است که از توبره‎ی همت و تفکر و اندیشه‎ام نان خورده و می خورم.

عاشق آدم ها هستم ، صمیمانه به انسان و انسانیت عشق می ورزم ، به خاطر انسان ها نفس می کشم ، مرگ را آخرین تکیه گاه زندگی می دانم اگر چه هر تولد فرصت زندگی را از مرگ می گیرد ، هر روز با طلوع خورشید زاده می شوم و مرگ در زندگی ام هرگز جایی ندارد.

Up Page