کاریکلماتورهای تلخ و شیرین ، گاهی ملس

دل نوشته های حسین ناژفر                                                                             

کاریکلماتور در نشریات - روزنامه شهر آرا  -  7 آبان شماره 131

نان‎وا  ، نان رسان ترین آدم است.

سايه‎ام ، سينه‎خيز تعقيبم ‎مي‎ كند.

قفس ، گشاد ترين لباس  ِ پرنده است.

هم دلي را در قطرات ِ آب ِ اقيانوس يافتم.

‎عُمر ،  صرف  ِ «زمان حال ِ ساده» مي‎شود.

 آدم  ِ خودشيرين ، با ‎جواز  ِ قنادي ‎به دنيا مي‎آيد.

چشمم آب  ِ‎ سياه آورده ، ‎روزها ‎چراغ ‎روشن‎مي‎كنم.

دندان پزشك آمپول ِ بي‎حسي زد ، ميناي  ِ‎ دندانم‎ازهوش‎رفت.

 تاجر  ِ فضا‎نورد ، عاشق  ِ سفر به ستاره‎ي مشتري است.

قيمتي‎ترين‎سنگي‎كه‎استخراج‎كرده‎ام ، سنگ‎كليه‎ام بوده.

براي  ِ خواب ِ غفلتم ، نرم‎ترين بسترم را پهن‎ کرده ام.

درآسمان  ِ خيالم‎ ، تمام  ِ ‎مرغان‎حسرت در  ‎پروازند.

عقربه‎‎ي ساعت  ِ مردگان ، ‎معكوس‎كار مي‎ كند.

دكان‏خراطي ، سوناي  ِ ‏خشك  ِ درخت است.

کار  ِ ماهي گير ، تور زدن  ِ ماهي‎ها‎ است.

چتر ، تو سري خور  ِ باران است.

قارچ ، با كلاه ايمني به دنیا می آید.

قيچي ، برش دار ترين  وسيله است.

دهانم لق شده ، بايد آچار كشي‎شود.

ميناي  ِ ‎دندانم پير شده ، پر سياه در ‎آورده.

سال گذشت ، تقويم  ِ عمرم ‎معكوس‎‎كشید.

سينماي صامت ، برای ناشنوا راه اندازی شده.

رخت ِ آخرتم را بر چوب رختي عزراييل‎مي آويزم.

روياي ِ ‎نابينا ، بين‎خواب‎وبيداري‎تقسيم‎مي شود.

براي  ِ گرفتن  ِ زهرچشم ، به انستيتو رازي رفتم.

هنگام  ِ خشك سالي ، ماهي روزه‎ي آب می گیرد.

درطباخي هم ،‎ مغز و زبان جایگاهشان متفاوت است.

ازمحل‎كار مورخ‎تا پيش گو ، گاهي‎هزاران سال ‎راه است.

ساعت‎ها‎ هنگام  ِ عروسي ، برسر  ِ يكديگر ثانيه ‎مي‎ريزند.

ترك تحصيل‎كرده ، همه‎ي ماه‎هايش سه ماه تعطيلي است.

روزنامه شهر آرا (نشر در مشهد) ۷ آبان 88 شماره 1۳۱  

نوشته شده در شنبه نهم آبان ۱۳۸۸ساعت 7:10 توسط حسین ناژفر |
نمايش باکس نظرات
بستن باکس نظرات