کاریکلماتورهای تلخ و شیرین ، گاهی ملس

دل نوشته های حسین ناژفر

کاریکلماتور سری دهم

۱ - قفسي كه آلزايمر مي‎گيرد ، خانه‎ي ‎اميد ِ ‎پرندگان ‎مي ‎شود.

۲ - درخت ِ هميشه‎سبز ، از خواب ِ زمستاني‎گريزان است.

۳ - آدم ِ لج باز ، در تمام طول سفر با يك دنده مي راند.

۴ - پول‎سازترين آدم ها ، در «ضرابخانه» كارمي كنند.

۵ - ماهي‎ها ‎بعدازمرگ ، مراسم‎آب سپاري‎دارند.

۶ - شيشه‎ي عمر ِ پرنده ، بوي ‎پرواز مي‎دهد.

۷ - سايه‎ام بدون اجازه‎ام ، ‎آب ‎نمي ‎خورد.

۸ - بی مهره گان ، به واشر نياز ندارند.

۹ - هنگام ِ پيري ، ارتفاعاتم‎سفيدپوش‎‎شد.

۱۰- ناشنوا ، از خودش‎هم حرف شنوي ندارد.

۱۱- عشق ، مامور ِ ايست و بازرسي قلبم شد.

۱۲ - فنر‎هاي‎ تخت‎خوابم‎ ، شب ‎خيلي‎بد مي خوابند.

۱۳- سرباز‎ ِ عاشق ، به پرچم گل نيز احترام مي‎ گذارد.

۱۴- حضرت ِ عزراييل ، ُسراينده‎ي «غزل خداحافظي» است.

۱۵- ميرغضب ، آرايش‎گري است‎كه‎سر را ازگردن اصلاح‎مي‎كند.

بازنشرمطالب این وبلاگ باذکرمنبع و اطلاع مدیر وبلاگ مجاز ميباشد.

نوشته شده در چهارشنبه دوم اردیبهشت ۱۳۸۸ساعت 8:10 توسط حسین ناژفر |

نمايش باکس نظرات

بستن باکس نظرات

آنچه تا امروز گذشت...

در روایت ها آمده متولد 1334 تهران و مولود آخرین روزهای بهار هستم ، در خانواده‎ای
مذهبی ، هنرمند و کارگر پا به عرصه ی خاک نهاده ام ، از تولدم چیزی به خاطر ندارم ، مادرم می گفت تنی نحیف و سری بزرگ داشته ام ، بعد ها پی بردم از کله گنده‎ها بوده‎ام نه از بی‎‎کله‎ها ، البته داشتن کله هم مشکلات خاص خودش را دارد از جمله کلاه برداری و کلاه گذاری شیادان بر سر آدم.
چهارمین فرزند و دومین پسر خانواده ام ، زاده‎ی تهران ، کوچه‎ی سنگ کوب میدان امام حسین (فوزیه سابق) و بزرگ شده وحیدیه ایستگاه درختی‎ام به همین خاطر مانند تمام پرنده‎ها ، عاشق ایستگاه درختی ام.

ریاضت کشیده و ریاضت خوانده ی دبیرستان خوارزمی و کش رفته ی مدرک کارشناسی (برنامه ریزی گرایش کامپیوتر) از دانشگاه شهید بهشتی تهران هستم ، سال 59 وقتی از دانشگاه نجات یافتم عازم اجباری شدم ، با دو سال خدمت در زمان جنگ که برای من حاصلی جز اعصابی به هم ریخته و دفتر کوچکی از خاطرات و دل نوشته‎هایی به صورت شعر و کاریکلماتور به همراه نداشت ، هنگام خدمت نیز از حادثه‎ای‎ مرگبار‎ گریختم که عزرائیل‎ برای تداوم عذاب دنیوی بر شناسنامه‎ام مهر تمدید ‎اعتبار زد.

سال 63 سال اجباری دوم من یعنی کار بود که از آن روز تا کنون تقریبا تمام عمرم به برنامه نویسی و طراحی سیستم و شبکه های کامپیوتری و حفظ و نگهداری سخت افزار و نوشتن عجولانه ی دل نوشته هایم گذشته ، برنامه نویسی که هرگز نتوانست برای آسایش خود و خانواده اش برنامه ای بنویسد ، مدام کار و تلاش ، در زندگی بسیار جان کنده‎ام به همین دلیل هنگام مرگ جانی برای تحویل به عزرائیل ندارم.

از سال 84 به اصرار برادر کوچک ترم بطور جدی و مستمر می نویسم و شاید اگر تشویق او نبود من هرگز دل به نشر رسمی دل نوشته هایم نمی دادم ، نوشته هایی که اولین بار با تشویق و حمایت آقای مهندس رضا امیر خانی سردبیر وقت سایت لوح در بخش طنز تحت عنوان «کاری لوح ماتور» منتشر شد و تا امروز نیز ادامه دارد.

پس از ورود جدی تر به محیط مجازی با راه اندازی وبلاگ «کاریکلماتورهای تلخ و شیرین گاهی ملس » و سپس سایتی با همین نام به نشر الکترونیک آثارم پرداختم ، سایت و وبلاگم فقط به منظور نشر کاریکلماتور راه اندازی شده اند.

در زمینه نشر کاغذی نیز چند شماره با روزنامه شهر آرا (نشر در مشهد) و سپس چند شماره در روزنامه قدس خراسان و یک شماره در ماهنامه گل آقا و چندین شماره در مجله پیوند (نشریه ماهنامه آموزش و پرورش ) و از سال 89 در روزنامه آفرینش(بخش اجتماعی شاپرک) در ستونی به نام کاریکلماتور بطور مستمر آثارم به چاپ می رسد ، در سال 90 چند شماره با مجله ی طنز دوهفته نامه کشیده و از سال 90 تا کنون با مجله طنز بچه مشد (نشر در خراسان) همکاری می نمایم ، در سال 91 در ماهنامه طنز کارتون خط خطی نیز آثارم به چاپ می رسد.

بسیاری از دل نوشته هایم بدون خبر و مجوز از من در سایت ها و نشریات به چاپ رسیده و می رسد.

هم اکنون کارمند ساده‎ای هستم که در تهران عمر می گذرانم ، سال های سال است که از توبره‎ی همت و تفکر و اندیشه‎ام نان خورده و می خورم.

عاشق آدم ها هستم ، صمیمانه به انسان و انسانیت عشق می ورزم ، به خاطر انسان ها نفس می کشم ، مرگ را آخرین تکیه گاه زندگی می دانم اگر چه هر تولد فرصت زندگی را از مرگ می گیرد ، هر روز با طلوع خورشید زاده می شوم و مرگ در زندگی ام هرگز جایی ندارد.

Up Page